Sterke bloem en zout uit Wales

Vorige week was ik even aan de andere kant van het Kanaal waar ik zowel Edinburgh als Londen aandeed. In Edinburgh lunchte ik, op aanraden van een collega die er in de jaren 70 kort heeft gewerkt, bij Henderson’s.  Dat is een vegetarisch restaurant op een leuke locatie in Hanover Street. Ik at er een linzensoep (die niet bijzonder was) en een taartje van geitenkaas (dat erg goed smaakte). Op zondagochtend besloot ik op de bonnefooi in een bus te stappen en ik stapte uit waar een grote groep mensen uitstapte. Dat bleek niet bij een mooie locatie voor een zondagse wandeling te zijn, maar bij een XL vestiging van Sainsbury’s. Ach, daar vermaakte ik me ook wel!

Ik wilde wel eens zien of strong flour, het meel dat Paul Hollywood altijd aanbeveelt in zijn recepten, daar wat makkelijker te verkrijgen is dan in Nederland (waar ik het alleen bij de biosuper kan vinden). Dat zou je wel kunnen zeggen. Er keuze uit wel 20 verschillende soorten sterke bloem.

Strong flour in alle mogelijke varianten

Natuurlijk, ik was nu in een supermarkt die zo groot was als een klein dorp, maar toch: de keuze was er reuze. Ik besloot toch maar niet met kilo’s bloem te gaan sjouwen en hield het bij een blikje black treacle (en een pak Penguins, een goed alternatief voor TimTams met leuke woordgrapjes bovendien.

Op zondagmiddag vertrok ik met de trein naar Londen en ook daar had ik nog wat culinaire wensen. Zo ging ik naar Fortnum & Mason, waar een befaamde food hall is. Een posh-winkel, zonder meer (met bijbehorende prijzen, dat dan ook wel weer). Er is een uitgebreide hoek met vele soorten thee. En zo zijn er ook afdelingen met chocola, wijn en specerijen. Beneden zijn verse waren (kaas, vlees, brood) te krijgen. Voor de toerist met reeds volle koffers een beetje lastig om rustig door zo’n winkel te lopen. Uiteindelijk koos ik een potje zout uit Anglesey (waar Prince William en zijn Kate wonen!). Dit zeezout is gerookt op Welsh eikenhout. Een bijzondere smaakervaring!

Luxezout

Ik moet nog eens goed nadenken wat ik hier mee ga maken. Ik denk dat het in elk geval lekker zal smaken bij winterse roostergerechten.

Voor het eerst maakte ik tijdens dit tripje actief gebruik van Foursquare om te kijken waar ik het beste een hapje kon eten. Waar ik ook was: als ik het tijd vond voor een hapje of een drankje, keek ik gewoon even welke tentjes in de buurt goede recensies hadden. Zo belandde ik voor een bezoekje aan het theater (Priscilla, Queen of the desert deze keer) bij Jamie’s Italian. Ja, een Oliver-tentje, maar lekker eten voor niet al te veel. Om 5 uur ‘s middags moest ik al even wachten op een tafeltje. Kun je nagaan.

Het lijstje culi-adresjes waar ik nog eens heen wil, is na dit bliksembezoek nog weinig korter geworden. Ik wacht nu even een jaartje en laat de Olympische drukte (een prijzen) aan me voorbij gaan. Maar in gedachten ben ik alweer een culi-route aan het plannen;-)

O ja, voor degenen die dat leuk vinden: je kunt mijn kookblog (dat inmiddels Liesje kookt het heet ipv Kookgear) ook volgen via Facebook!

1 Reactie Sterke bloem en zout uit Wales

  1. Pingback: Echte linzen vs. neplinzen - Liesjelogthet

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Antispamcontrole Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.