Product

Ik zat laatst bij de kapper en luisterde naar het kapperjargon dat over en weer ging. Tussen mij en de kapper (“Ik zoek even waar je kruin zit hoor”) en tussen de kappers onderling.  Kernwoord in vrijwel alle conversaties: product. Dat is de generieke term voor zo’n beetje alles wat je in je haar kan smeren. “Zal ik wat product gebruiken bij het stylen?” “Er ligt wat product op de grond, veeg jij het even weg?”

Bijna altijd loop ik ook weer met een potje product de zaak uit, ook al weet ik dat dat product zich in mijn handen helemaal anders gedraagt dan in de vakkundige handen van mijn kapper. Nou ja, kan ik er altijd nog over uitglijden in de badkamer.

Ook in het openbaar vervoer heeft de term ‘product’ onlangs zijn intrede gedaan. Alsof de overstap naar de OV-chipkaart niet al groot genoeg was: daar kun je dus ook nog allerlei reisproducten op zetten. Als autoloze treinforens zie ik me genoodzaakt me af en toe in de wondere wereld van het reisproduct te verdiepen. Hou je vast.

Ik maak gebruik van een OV-chipkaart waarop een dalurenkortingsreisproduct van de NS is geladen (sterker nog: de kaart zelf ziet er ook uit als een kortingspas). Daarmee reis ik na 9 uur en in het weekend met 40% korting. Een tijdje geleden kwam ik er al achter dat die NS-kortingskaart niet vanzelfsprekend geldig is op trajecten waar de concurrent rijdt. Als ik vanuit Utrecht naar familie in Boxmeer reis, heb ik voor het stukje rails vanaf Nijmegen ook een kortingsproduct van Veolia nodig. Dat krijg je door een cent over te maken naar Veolia. Zo koppel je dat product aan je kaart.

Maar daarmee ben je er nog niet. Dat product moet je nog op je kaart opladen. Dat vergt een tripje naar een oplaadpunt. Dat zijn de kastjes die je in sommige bussen ziet, of bij AH to go. De OV-chipsite heeft uitleg voor twee apparaten, maar de links naar de beschrijvingen geven een foutmelding.

Goed, dat zijn al twee producten, maar er is nog een traject waarop ik vrij regelmatig reis. Met de Brabantliner (een bus) ga ik enkele keren per jaar van Utrecht naar Raamsdonksveer. Tot voor kort loonde het om een dagdalkaartje bij de chauffeur te kopen. Zo kon ik in het weekend op een dag op en neer voor 6 euro. Dat kaartje was een actie van de provincie (al stond dat nergens aangegeven). En toen op 3 november de strippenkaart aan de wilgen werd gehangen, bleek plotsklaps ook dat dalkaartje verdwenen.

Er kwam wel een nieuw papieren kaartje voor in de plaats. Dat kost 9 euro per enkele reis, vertelde de klantenservice van alweer Veolia me. Wat ze er niet bij vertelden is dat er ook voor de bussen in Brabant een kortingsproduct voor de daluren voor op de OV-chip bestaat. Voor een tientje per jaar krijg ik 40% korting. En zo kost een retourtje me geen 18, maar 11 euro. Nog steeds bijna een verdubbeling van de kosten, maar het is toch de moeite waard die korting te kopen.

En zo staan er op mijn OV-chipkaart nu al drie reisproducten. Ik hoop dat ik voorlopig niet ook nog de voorwaarden van Syntus of Arriva moet gaan doorspitten. De webwinkel van de OV-chipkaart bevat inmiddels al een flinke lijst producten. Op deze manier kan ik me niet voorstellen dat de invoering van de OV-chipkaart een besparing in de administratie oplevert. Niet in de mijne in elk geval.

De kwestie ‘reissaldo’ is er ook nog. Het opladen van dat saldo is niet eenvoudig. Maandag kwam ik er in Den Haag achter dat mijn saldo niet voldoende was om naar Utrecht te reizen. En ik heb een pasje van de ING. Daarmee is het telkens weer een loterij of ik wel of niet saldo op mijn kaart kan zetten. Vorige week meldde de NS me via Twitter dat ik online gekocht saldo inmiddels ook via de gele NS-automaten ook op mijn kaart kon zetten (dat was begin dit jaar nog niet mogelijk tot mijn verbazing). Op kantoor probeerde ik dus om online saldo te kopen (vreemd: online kun je maximaal 20 euro per keer bestellen). Die poging strandde. Bij het doorschakelen naar iDeal werd ik uitgelogd en kwam ik op het beginscherm terecht. Vast een tijdelijk foutje.

Mijn volgende optie was het OV-chipapparaatje in de Ah to go. Tien minuten voor vertrek was ik op het station: dat moest lukken. Helaas: ook daar werd mijn pas geweigerd. Er restte me uiteindelijk niets anders dan aan te sluiten in de rij bij de balie. En zo miste ik toch nog mijn  trein.

Ik weet het: ik zou deze terugkerende frustratie kunnen voorkomen als ik gebruik zou maken van de mogelijkheid mijn saldo automatisch aan te vullen. En toch kies ik daar uit principe niet voor. Maar ik ben benieuwd hoe lang dat principe stand zal houden;-)

Tot slot wat tips en open deuren (voor mensen die geregeld dezelfde trajecten reizen):

  • Hou er rekening mee dat die NS-reclame met Nick en Simon ook echt alleen voor de NS geldt (en dus niet op alle trajecten). Als Volendam een station krijgt, moet je dus eerst zien of de NS daar rijdt of dat ze dat overlaten aan de kleine vissen.
  • Zorg dat je weet met welke vervoerder je reist
  • Kijk op de site van die vervoerder (of de OV-chipsite) of er kortingsproducten beschikbaar zijn
  • Vergeet niet die producten (als je ze aanschaft) ook nog op je kaart te zetten
  • Vergeet niet in te checken
  • Vergeet niet uit te checken
  • Blijf vriendelijk tegen de conducteur, chauffeur en kaartjesverkoper: zij hebben dit niet verzonnen.
  • Koop je producten bij voorkeur bij de kapper;-)

2 Reacties Product

  1. Aukje

    Gisteren probeerde kapster me ook nog een product aan te smeren, een shampoo van 20 euro.

    En de producten voor de ov chipkaart maken me ook niet al te vrolijk. Iets met bomen en een bos. Pfff, waarom moet dat toch allemaal zo ingewikkeld?

    Antwoord

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Antispamcontrole Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.