Schrijven in Sheepwash

Vorige week zondag stapte ik in een enorm paars propellervliegtuig van de firma Flybe. Daarmee vloog ik van Schiphol naar Exeter in Devon. Het was de eerste etappe van mijn vakantie in Engeland, ik wandelde in de heerlijke nazomerzon door het centrum, langs de kathedraal en de ‘High Street’. Mijn hotel lag tegenover het station, waar ik een dag later werd opgehaald door een taxi. Die bracht me naar Sheepwash, een piepklein dorpje, niet ver van de Middle of Nowhere. Totleigh Barton manor was de precieze bestemming, zo’n 2 mijl buiten het dorp en verstoken van mobiele telefoonontvangst en wifi.

 

Totleigh Barton manor

Totleigh Barton manor

Lees lekker verder

Was

Ik moest net denken aan vorige week. Toen iemand die ik niet ken nog even naar het winkelcentrum ging, om immodium te halen. En die nog even langs het GWK ging om wat handgeld te hebben bij aankomst. Iemand die thuis nog een playlist maakte voor de lange reis, terwijl de laatste was hing te drogen aan de lijn.

En ik moet denken aan vandaag. Nu iemand die ik niet ken zich klaarmaakt om naar het vliegveld te gaan. Iemand die nooit had gedacht zo verdrietig te zijn om een geliefde die thuis komt op te wachten. Te snel en veel te laat.

Ik ben er opnieuw stil van.

Weird Al’s Word Crimes

In de jaren 80 leerden we Weird Al Yankovic kennen met zijn parodie op Beat It: Eat It. En parodiëren doet hij nog steeds.  Om de release van zijn nieuwe album ‘Mandatory fun‘ luister bij te zetten verschijnt momenteel elke dag een nieuwe videoclip. Acht in totaal (nummers 7 en 8 verschijnen vandaag en morgen). Met Tacky parodieert hij Happy van Pharell bijvoorbeeld. En met Foil Lorde’s Royals.

Word Crimes

Mijn favoriet tot nu toe is Word Crimes, een meer educatief verantwoorde versie van Blurred Lines:

 

 

Neil Finn in Carré: Lofzang

Ik heb nooit posters van hem op mijn kamer gehad, maar sinds mijn vijftiende noem ik me wel fan van Neil Finn. Het begon met ‘Chocolate Cake’ van Crowded House, dat een hitje was tijdens een vakantie in Engeland. Ik kocht het singeltje, het album, de eerdere albums, de latere albums en later ook nog wat bootlegs en muziek die niet door Crowded House, maar wel door Finn werd gemaakt. En ook naar muziek van ‘verwante muzikanten’: Hothouse Flowers, Eddie Vedder en Paul Kelly, to name a few.

En ik ging naar concerten. Crowded House zag ik in Noorderligt, Vredenburg, Carré en de HMH. Tim Finn in Tivoli (waar Neil nog wel even het podium op klom) en de Finn Brothers in de Melkweg en ook weer de HMH. Solo had ik Neil Finn nog niet eerder gezien. Gisteren speelde hij in Carré en dus togen broerlief en ik gisteren naar Amsterdam voor het concert in de Dizzy Heights tour (setlist).

Soft Curfew

De wat minder toegankelijke liedjes van zijn laatste cd wisselde Finn af met nummers van zijn eerdere cd’s, Split Enz, Crowded House en de Finn Brothers. Een bloemlezing uit zijn hele carrière dus en hij nam er de tijd voor. Hoewel hij eigenlijk om 23.00 uur moest ophouden, had hij een ‘soft curfew’ gekregen. Een half uurtje langer doorgaan was dus geen probleem. Een van de redenen waarom hij zo van steden als Amsterdam en New York houdt, vertelde hij.  Hij haalde ook veel herinneringen op aan eerdere verblijven in Nederland: in de buurt van Utrecht en in Bergen aan Zee.  Lees lekker verder