Neil Finn in Carré: Lofzang

Ik heb nooit posters van hem op mijn kamer gehad, maar sinds mijn vijftiende noem ik me wel fan van Neil Finn. Het begon met ‘Chocolate Cake’ van Crowded House, dat een hitje was tijdens een vakantie in Engeland. Ik kocht het singeltje, het album, de eerdere albums, de latere albums en later ook nog wat bootlegs en muziek die niet door Crowded House, maar wel door Finn werd gemaakt. En ook naar muziek van ‘verwante muzikanten’: Hothouse Flowers, Eddie Vedder en Paul Kelly, to name a few.

En ik ging naar concerten. Crowded House zag ik in Noorderligt, Vredenburg, Carré en de HMH. Tim Finn in Tivoli (waar Neil nog wel even het podium op klom) en de Finn Brothers in de Melkweg en ook weer de HMH. Solo had ik Neil Finn nog niet eerder gezien. Gisteren speelde hij in Carré en dus togen broerlief en ik gisteren naar Amsterdam voor het concert in de Dizzy Heights tour (setlist).

Soft Curfew

De wat minder toegankelijke liedjes van zijn laatste cd wisselde Finn af met nummers van zijn eerdere cd’s, Split Enz, Crowded House en de Finn Brothers. Een bloemlezing uit zijn hele carrière dus en hij nam er de tijd voor. Hoewel hij eigenlijk om 23.00 uur moest ophouden, had hij een ‘soft curfew’ gekregen. Een half uurtje langer doorgaan was dus geen probleem. Een van de redenen waarom hij zo van steden als Amsterdam en New York houdt, vertelde hij.  Hij haalde ook veel herinneringen op aan eerdere verblijven in Nederland: in de buurt van Utrecht en in Bergen aan Zee.  Lees lekker verder