I give it a year: I give it a thumbs down

Van de makers van Notting Hill, Bridget Jones en Love Actually. Dat kan niet anders dan een succes zijn. Zou je denken toch? En met Minnie Driver, Stephen Merchant en the Mentalist: Romcom all over, niet? Misschien is het de schrijver van Borat die het voor mij verpestte. Hij maakte het script.

Vanavond zag ik I give it a year en ik verheugde me op een niet te zware film met intelligente humor (ja, nu ik erover nadenk: Borat he…) en een leuke plot. Veel verder dan een glimlach af en toe kwam ik niet. Het idee is leuk: waar romantische verhalen eindigen met een bruiloft, wordt in dit verhaal gekeken naar het ontnuchterende verhaal dat na de bruiloft speelt.

Lees lekker verder

Culinaire trip: the movie

Eerder schreef ik al dat ik wel geïnteresseerd zou zijn in een culitripje. Die zoektocht heeft nog geen leuke opties voor georganiseerde reisjes opgeleverd. Mijn culibelevenissen zullen vooralsnog op eigen initiatief gebeuren.

Gelukkig kun je nu wel naar de culitrip van een ander kijken. Momenteel draait in de (arthouse)bioscopen The trip. In die film gaan Britse komieken Steve Coogan en Rob Brydon, die voor de gelegenheid zichzelf spelen, op een culinaire rondreis langs restaurants in Noord-Engeland.

Het eten is een rode draad (met speciale aandacht voor St. Jacobsschelpen ;-)), maar de film leunt in grote mate op de dialogen tussen Coogan en Brydon. Ze doen, erg goed, veel beroemdheden na: Michael Caine; Billy Connolly, Hugh Grant en anderen en becommentariëren elkaars werk. Ik vrees dat je wel een beetje anglofiel moet zijn om dat alles ten volle te kunnen waarderen. Ikzelf moest wel regelmatig erg lachen.

Een andere rode draad is de midlife crisis van Coogan, wat leidt tot een einde dat wat somberder is dan de film zelf.

Om dit schrijven dan toch op een vrolijker noot te eindigen: een receptje!

Ik maakte gisteren, bij wijze van voorraadkast-uitdaging, polenta.

Ik bracht 1 liter water aan de kook met 2 bouillonblokjes (groente). Daar voegde ik 200 gram polenta aan toe en liet dat al roerend een minuut of 20 koken. Je hebt verschillende soorten polenta (kortkokend of niet), dus het is altijd handig even de aanwijzingen op het pakje te lezen. Hou ook een spatschermpje bij de hand. Polenta spat tijdens het koken nogal vervelend.

De polentapap stortte ik (met een beetje beleid) uit op een teflon bakfolie zodat deze in een plak van ongeveer 1,5 cm dik kon afkoelen.

Ondertussen maakte ik een tomatensausje door een ui (gesnipperd) te fruiten, daar een beetje honing aan toe te voegen. Ik had nog wat porcini, die ik weekte in wat warm water. Die sneed ik ook in stukjes en voegde ik met een flinke teen knoflook (in kleine stukjes) toe aan de uitjes. Blikje tomatenblokjes erbij, wat gedroogde oregano in de pan, peper en zout erbij en een kwartiertje pruttelen.

Vervolgens sneed ik de plak polenta in stukken (maak ze zo groot als je zelf wilt) en die bakte ik in een koekenpan in wat olijfolie krokant.

De saus ging over de gebakken polenta, net als wat pecorino.

Kijkplezier

Ik vertelde het al eerder en gisteren viel de laatste van de drie door mij bestelde dvd’s op de deurmat. Binnenkort dus inderdaad maar eens een filmavondje plannen. Laat het weten als je erbij wilt zijn!

The Castle, Priscilla Queen of the Desert en Kenny

Verder ben ik de laatste dagen lekker aan het spelen met mijn nieuwe telefoon (HTC Desire). Erg fijn dat ik een prettige interface heb na die vreselijke Samsung Soul, maar het is soms ook nog wel even zoeken naar de basics (waar vind ik mijn verzonden sms’jes??). Nog een maandje wachten en dan switch ik ook eindelijk van T-Mobile naar Vodafone. Hopelijk scheelt dat wat in het bereik.

Kenny

Ik was gisteravond nog even op een terrasje geweest en zat rond half 1 nog heel even tv te kijken. Ik dacht de herhaling van Studio Sportzomer te gaan kijken, maar viel op Nederland 2 in een documentaire over Kenny. Nou ja, het leek een documentaire, maar het was een komische film over een mobiele-toiletmonteur. Australisch. Daar houd ik van. Ik ga het verhaal niet verklappen, maar gaat die film zien. Hij is de moeite waard.

Tijdens mijn half jaartje studie in Australië heb ik veel Australische films gezien (dat moest zelfs voor een vak).  Vanochtend heb ik de leukste bij Amazon besteld: The Castle (had ik al wel op VHS maar dvd is makkelijker), Priscilla Queen of the Desert en Kenny dus. Kan ik binnenkort een Australisch filmavondje organiseren.

Volle maan

Het was gisteren volle maan en toen ik na gezellig op het terras te hebben gezeten weer naar huis fietste, zag ik de maan groter dan normaal aan de horizon staan. Volgens mij heet dat een Chinese maan. Eenmaal thuis moest ik even wachten voor ik de maan vanuit mijn raam kon zien en toen dat eenmaal het geval was, was ie niet meer zo groot, maar nog wel heel mooi. En het lukte wonder boven wonder om een aardige foto te maken.

Volle maan

Met volle maan gebeuren altijd vreemde dingen, zegt men. Misschien is de brand in het nieuwe Rabobank-hoofdkantoor daardoor te verklaren. Vannacht woedde een flinke brand in de Rabotoren niet ver van waar ik woon. Grote schade, maar ik geloof dat het tot de bovenste verdiepingen beperkt is gebleven. Gek toch dat ik sirenes vaak wel hoor, maar vannacht dus helemaal niet. Lees lekker verder

Julie and Julia

Ik kook graag en ik blog graag (al doe ik beide niet heel vaak uitgebreid). Het zou dus geen verrassing mogen zijn, dat ik de film Julie and Julia erg leuk vond. Ik zat donderdagavond redelijk spontaan met Anneloes in de zaal, die voller was dan we in eerste instantie vermoedden. Er moest iemand speciaal met ons naar boven lopen.

De film? Dat is wel echt een redelijk zoete vrouwenfilm, maar daar hou ik op zijn tijd dus wel van. Het accent en de intonatie van Meryl Streep, daar moet je even aan wennen. Maar ja, ze speelt nu eenmaal een historisch figuur.

Wel grappig was dat halverwege de tweede helft de deur van de zaal openvloog en er drie mensen naar binnen stapten. Ze bleven uitgebreid naast mijn stoel staan, dus fluistervroeg ik maar voor welke film ze kwamen. “De Storm” fluisterden ze terug. “Dat is deze in elk geval niet,” fluisterde ik terug.  Ze hadden misschien aan de ondertiteling kunnen zien, dat ze niet helemaal goed zaten;-)