Met Paul Simon naar Graceland

Ze waren 25 jaar geleden in de Goffert geweest, mijn oom en tante, en nog steeds hoor ik ze af en toe over het bijzondere concert dat ze toen zagen. Paul Simon maakte midden jaren 80 samen met Ladysmith Black Mambazo het bijzondere album Graceland. Hij trotseerde er de culturele boycot, die toen gold vanwege de apartheid, voor en niet iedereen nam hem dat in dank af. Maar Graceland is één van de mooiste platen die ik ken.

Dit jaar hoorde ik van een reünieconcert op 18 juli en de kaartverkoop startte op de dag dat oomlief en tantelief 45 jaar getrouwd waren. Dat maakte de zoektocht naar een mooi cadeau een korte. In de aanloop naar het concert keek ik naar Under African Skies, eerst op de BBC (Imagine) en dinsdag nog eens op Nederland2 (Uur van de Wolf). Als je de film nog niet hebt gezien: ik neem aan dat ie niet eeuwig op Uitzending Gemist staat, dus snel kijken! Het is een ontroerende registratie van de moeizame situatie destijds, maar toch vooral ook een vrolijkstemmend inkijkje in de totstandkoming van een meesterwerk. Lees lekker verder

Luisterliedjes

Vorige week ging ik met J naar Carré. Ryan Adams trad er op en wij gingen luisteren. De zaal was natuurlijk prima geschikt voor de akoestische avond die we kregen voorgeschoteld. Begeleid door piano of gitaar (en een beetje mondharmonica) speelde Adams zijn liedjes zo klein als je ze krijgen kunt.

Een grillige, beetje wereldvreemde, meneer is het met een bijzonder gevoel voor humor, maar wat kan hij mooie muziek maken. We hebben genoten.

En gisteren ging ik, met I deze keer, naar de HMH voor een concert dat in Carré misschien wel nog mooier was geweest. James Taylor trad op met zijn band. Het publiek was gemêleerd: ik zag vrij jonge kinderen, wat mensen van mijn leeftijd en toch ook heel veel mensen die Taylor nog kenden uit de sixties.

Taylor is een vriendelijke man. Zo vriendelijk dat hij tijdens de pauze op het podium bleef om handtekeningen uit te delen. En dat deed hij zonder protest weer na afloop van het concert. En het publiek was van het beschaafde soort: de mensen die een handtekening wilden gingen rustig in de rij staan. Toch wel bijzonder om te zien. Maar het allerbijzonderst waren toch wel de liedjes. Ik kende ze lang niet allemaal, maar Fire and Rain alleen al was de moeite van het komen waard.

2 meter sessies: throw your arms around me

Gisteren toog ik met broerlief naar muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven. Daar traden Jan Douwe Kroeske en Luka Bloom op. Kroeske kennen we van de 2 meter sessies en Luka Bloom is de Ierse singer songwriter die soms prachtige covers, dan zelf weer mooie muziek maakt. Ik heb bijna alle 2 meter cd’s en zag Luka Bloom al enkele keren in Noorderligt/013. De combinatie leek me interessant, al wist ik niet goed wat ik moest verwachten.

2 meter in het Theater

Lees lekker verder

Volle maan

Het was gisteren volle maan en toen ik na gezellig op het terras te hebben gezeten weer naar huis fietste, zag ik de maan groter dan normaal aan de horizon staan. Volgens mij heet dat een Chinese maan. Eenmaal thuis moest ik even wachten voor ik de maan vanuit mijn raam kon zien en toen dat eenmaal het geval was, was ie niet meer zo groot, maar nog wel heel mooi. En het lukte wonder boven wonder om een aardige foto te maken.

Volle maan

Met volle maan gebeuren altijd vreemde dingen, zegt men. Misschien is de brand in het nieuwe Rabobank-hoofdkantoor daardoor te verklaren. Vannacht woedde een flinke brand in de Rabotoren niet ver van waar ik woon. Grote schade, maar ik geloof dat het tot de bovenste verdiepingen beperkt is gebleven. Gek toch dat ik sirenes vaak wel hoor, maar vannacht dus helemaal niet. Lees lekker verder

Kings of Leon

Gisteren was ik bij het concert van de Kings of Leon in Ahoy in Rotterdam.

foto174

Ja, wat zullen we er van maken? Het AD verwoordde het wel goed in hun recensie. Muzikaal zat het allemaal goed in elkaar. De nummers klonken goed en werden met veel kracht neergezet.

Het was snikheet en uiteraard kende het grote publiek (mezelf incluis) niet elk nummer woord voor woord. Ik merkte niet veel van verminderd enthousiasme, maar kennelijk voelde zanger Caleb zich niet voldoende gewaardeerd. Uiteindelijk zei hij voor Sex on Fire dat hij zou weglopen als het publiek niet massaal zou gaan staan. Beetje vreemde houding. En die was van grote invloed op het publiek, waarmee die waardering op het eind inderdaad niet zo heel groot was. Jammer, want verder heb ik me, ondanks het gevoel dat ik in een sauna zat, prima vermaakt!