Red Nose Day 2011: Do something funny for money

In 1995 was ik met een huisgenootje een weekje in Londen. The Spicegirls waren een enorme hype, wat in alle winkels goed te zien was. Je kon het zo gek niet bedenken of er zat wel een spice-labeltje op. Maar onze aandacht werd vooral getrokken door de pluizige rode clownsneuzen die overal werden verkocht. Het was onze eerste kennismaking met Comic Relief en Red Nose Day. 18 maart is het weer zover.

Red Nose Day is een tweejaarlijks evenement in het Verenigd Koninkrijk, waarbij geld wordt ingezameld voor het goede doel. Het geld wordt besteed in het VK zelf en in Afrika. Lenny Henry is de initiatiefnemer van het evenement, dat je zou kunnen zien als een soort voorloper (en uitvergrote versie) van Serious Request. Henry (bekend van o.a. Chef!) was getrouwd met Dawn French (van French en Saunders en The Vicar of Dibley). Jennifer Saunders (die kennen we van Absolutely Fabulous) hoort weer bij Adrian Edmondson (The Young Ones en Bottom!). Met deze incrowd van de Britse humor kun je je voorstellen dat het met het komediegehalte tijdens Red Nose Day wel goed zit. Los van het goede doel, dat tijdens Red Nose Day af en toe keihard onder de aandacht wordt gebracht, is Red Nose Day een must voor iedereen die van Britse humor houdt. Elke editie zijn er briljante parodieën op bekende programma’s en liedjes.

Lees lekker verder

Eddie Izzard in de HMH

Ik realiseerde me gisteren dat Eddie Izzard dit weekend optrad in Amsterdam, er waren nog kaarten en zo kwam het dat ik vanavond in de Heineken Music Hall zat om naar zijn optreden te kijken.

Eddie Izzard is een Britse komiek, beetje vergelijkbaar met Ricky Gervais (van The Office), maar gewend om in enorme zalen en stadions op te treden. De HMH was voor hem dus een intiem feestje.

Pas op Eddie: achter je!

Pas op Eddie: achter je!

Het blijft spannend om naar comedy in een andere taal te kijken. Af en toe vielen de kwartjes wat later dan Eddie normaal gewend zal zijn, maar ik heb me uitstekend vermaakt. Vooral de tweede helft vond ik grappig. En tijdens het deel voor de pauze moest ik ook vaak lachen, al was het maar omdat mijn achterbuurvrouw echt schaterde. Was een Britse, net als een aanzienlijk deel van het publiek trouwens.

Leuke extra was de Twitterwall voor de show en in de pauze, waar iedereen (met enige vertraging) berichtjes op kon achterlaten.  Op de achtergrond close-ups van mensen uit het publiek; hoe universeel de reactie van mensen als ze zichzelf op groot scherm terugzien.