I like the base!
Posted: June 28th, 2011 | Author: Elise | Filed under: Liesje kookt het | No Comments »Masterchef winnaar Tim Anderson stuurde vandaag een leuk linkje door.
Masterchef winnaar Tim Anderson stuurde vandaag een leuk linkje door.
Ik schreef gisteren al over enkele highlights van mijn meest recente tripje naar Londen. Er werd natuurlijk ook geslapen, geshopt, gedronken en gegeten. Een overzichtje van de adresjes.
We sliepen in het Caring Hotel in Craven Hill Gardens (geboekt via Expedia). Vlakbij Hyde Park in een rustig straatje. Geen lift en een kamer op de derde verdieping, dus genoeg beweging;-) De kamer was ruim (3 bedden ipv de besproken 2), het badkamertje klein maar schoon (wel zelf shampoo etc. meenemen). De matrassen hadden hun beste tijd gehad, maar dat was eigenlijk het enige minpunt. Het ontbijtbuffet was redelijk uitgebreid en het personeel was vriendelijk. Een prima uitvalsbasis! Tube stations in de buurt zijn Queensway, Lancaster Gate en Bayswater. Wij startten meestal met de Central Line vanaf Queensway (als we niet gingen wandelen door of langs het park tenminste).
De vaste bezoekers van mijn blog hadden wellicht al in de gaten dat ik de afgelopen dagen weer eens in Londen was. Ik ben er al vaak geweest en hoop er nog vaak te komen. Ik vind het gewoon een erg fijne stad. Ik zal in een afzonderlijk blogje nog wel een opsomming geven van dit tripje met adressen om te shoppen, entertainen, eten en drinken. Maar hieronder volgen al wat highlights van dit bezoekje aan Londen.
Deze keer was ik op pad met S. een vriendin die net als ik graag in Londen komt en de stad al aardig kent. We hadden vooraf wat wensen met elkaar vergeleken. S. wilde naar Golders Green, ik wilde het V&A (Victoria and Albert Museum) nu eindelijk wel eens zien en voor ons allebei stond Spitalfields Market nog op het to do lijstje. Ik was daar de vorige keer ook al geweest, maar wilde graag nog eens terug. We wilden ook nog naar het theater. Dat werd een voorstelling in het Globe Theatre: Much ado about nothing. De rest van ons programma lieten we afhangen van weer en stemming. En dat is ons prima bevallen.
Duty calls, ook al ben ik vandaag buitengaats. Dus hier mijn bijdrage voor de fotokabien van deze maand!
Het lukte even niet het plaatje gewoon te plakken (moet mijn iPad nog wat verder verkennen). Voor deze keer moet je dus even doorklikken…
Ha toch gelukt!
Kookjuf Edith inspireerde me om het toch nog eens te proberen met die maistortillas. Ik maakte opnieuw deeg met maismeel en liet het even rusten.
In plaats van gewoon bakpapier gebruikte ik teflon bakfolie, wat prima beviel. Invetten was niet nodig en het folie liet zonder moeite los. Helemaal perfect zijn ze nog niet, maar er is weer een stap gemaakt!
Ik neem deel aan de bètatest van Foodzy. Dat is een soort eetdagboek meets Foursquare. Je houdt bij wat je dagelijks eet, kunt zien wat je vrienden zoal verorberen, verdient af en toe een leuke ‘badge’ en met een beetje geluk doet het inzicht in wat je allemaal eet je ook nog eens wat minder eten om zo wat kilo’s kwijt te raken.
Een kort intermezzo voor Foursquare-gebruikers: Er is een toepassing die je waarschuwt als je incheckt bij een restaurant dat niet goed staat aangeschreven bij de inspectie: Dont’ eat at. Nu wel alleen nog in New York. Zou hem graag eens testen;-) Die tip komt overigens van het New Yorkse food blog vanuit Nederlands perspectief Het roze huis. Een aanrader.
Spontane uitjes, daar houd ik wel van. Gisteren mailde een vriendin me met de vraag of ik mee ging naar Uitgekookt, een culinair festival in Park Lepelenburg in Utrecht. Het was er voor de vierde keer en is te vergelijken met bijvoorbeeld het Preuvenemint in Maastricht (de 30ste editie dit jaar). Ik ken de Tilburgse variant, die inmiddels al 16 jaar bestaat het beste: het Hap Stap Festival.
De festivals in Utrecht en Tilburg lijken in vele opzichten op elkaar. In beide steden presenteert de locale horeca zich. Vergelijk het met de uitmarkt: door letterlijk voorproefjes aan te bieden kunnen de bezoekers zich laten inspireren voor aanstaand horecabezoek. Wat dat betreft was De Librije (last time I checked zaten die nog in Zwolle) een vreemde eend in de bijt in Utrecht.
Er zijn ook verschillen tussen Uitgekookt en Hap Stap. Misschien ben ik met mijn Brabantse hart wat bevooroordeeld, maar ik heb na gisteren toch eerder de neiging volgende keer weer naar Tilburg te gaan. Dat kan ik dan bijna kostenneutraal doen: Hap Stap is gratis toegankelijk, terwijl je in Utrecht een tientje entree betaalt. Ook het prijsniveau is in Utrecht hoger. Dat valt natuurlijk grotendeels te verklaren door het (prijs)niveau van de deelnemende restaurants, maar gisteren waren we voor een (klein!) voorgerecht en een toetje met drankjes al net zoveel kwijt als een avondje in een niet eens zo heel goedkoop eetcafé. En, inderdaad je ziet het goed, we zijn uiteindelijk vertrokken zonder iets dat leek op een hoofdgerecht te proeven. Dat brengt me bij de grootste ergernis: de drukte en het gebrek aan organisatie.
Ik vind het leuk om af en toe iets nieuws te proberen. En hoewel lang niet alles meteen de eerste keer perfect is, mislukt er niet vaak iets, op een paar eerder genoemde voorbeelden na. Eind april waagde ik me aan het zelf fabriceren van maistortilla’s. Online zocht ik wat recepten en instructiefilmpjes op en ik ging aan de slag. Wat kan er moeilijk zijn aan deeg, dacht ik nog. Nou, maistortilladeeg is dus gewoon best wel lastig. Of het deeg nu te nat was of te droog. Ik weet het niet , maar het resultaat was:
Zo erg, dat ik het in eerste instantie niet durfde te laten zien. Toegegeven: het smaakte allemaal zo gek nog niet, maar het lukte me gewoon niet om een hele tortilla te maken. Dat was even balen. Het ging mis bij het uitrollen van het deeg. Dat vergt precisie. Wellicht dat daarom de tortillapers is uitgevonden.
Ik was de afgelopen dagen in Zeeland. Daar kwam ik vroeger heel vaak, als kind vrijwel alle vakanties en ook nog vele weekends in het seizoen (op maandagochtend heel vroeg op en met het zand nog in mijn schoenen op school komen, dat soort werk). Maar het was inmiddels alweer ruim 2 jaar geleden dat ik in de caravan was, dus het voelde deze keer als een herontdekkingstocht.
Vrijdag ging ik naar Knokke. Ik heb in Zeeland sowieso altijd direct een vakantiegevoel, maar in Knokke waan ik me in een volledig andere wereld, terwijl het maar een fietsritje van 12 km is. De Parisiens hebben Le Touquet en de Brusselaars hebben Knokke. Niet Duits, maar Frans voert er de boventoon en op en rond de boulevard kijk je je ogen uit. Veel blingbling, zowel bij de mensen als hun vervoersmiddelen. Ik zag er vrijdag meer Ferrari’s (2x een Testarossa) dan Aygo’s, en Porsches en golfkarretjes wisselden elkaar af. Bij ons thuis is er ook het fenomeen Knokke-zonnebril. Die dient aan bepaalde criteria te voldoen, al zijn die nergens beschreven. Ze hebben te maken met het formaat van de bril, maar ook met het type persoon dat hem draagt. De mijne voldoet aardig aan het eerste, maar iets minder aan het tweede criterium;-)
Eind vorig jaar zag ik op Twitter een aankondiging van de Leonardolezing. Deze lezing is de inmiddels traditionele rede bij het afscheid van de bekleder van de Leonardoleerstoel aan de Faculteit Geesteswetenschappen aan de Universiteit van Tilburg (bij de oudere garde bekend als de KUB, bij de internationalere als Tilburg University). Dit jaar bekleedde Femke Halsema de leerstoel en het leek me leuk die lezing bij te wonen.
Het had me nog leuker geleken om deel te nemen aan haar masterclass, maar ja, daarvoor liep ik net een paar jaar te vroeg rond op de universiteit. Door snel te reageren was het gelukkig gelukt om twee toegangsbewijzen te krijgen. En zo kon ik vandaag Twittercontact @bieblies ook nog blij maken.
Ik heb een nieuwe zonnebril. Op sterkte en zo, dus ik kan er nog door kijken ook.
Ik had gisteren overdag een kiekje willen maken, maar de zon werkte niet mee. Nu dus maar een plaatje bij kunstlicht. Ook een soort zonnetje.
Fotokabien is een maandelijks terugkerend thema, waarvoor collega Liesbet het initiatief heeft genomen. Kijk op haar blog voor meer informatie!
Een paar maanden geleden schreef ik over de aankoop van een waterfles met ingebouwd koolstoffilter: de Bobble.
Sindsdien heb ik de fles vrijwel dagelijks gebruikt. Hij gaat mee naar mijn werk, waar hij standaard op mijn bureau staat. Overall bevalt het wel, maar ik heb enkele puntjes van aandacht die ik graag met jullie deel.
Laatste reacties