Ananas

Eerlijk duurt het langst. Maar ja, wat zeg je als je aanstaande schoonmoeder na een etentje aan je vraagt of het lekker was? Het moet ergens in 1969 zijn geweest dat mijn moeder voor het eerst bij de ouders van mijn vader at. Op die avond is een familiegeheim ontstaan, waar we nog jaren plezier van hebben gehad.

Mijn moeder lustte geen ananas.

Ze gruwelde van het tropisch fruit. Op sap. Uit blik. Toch hield ze haar mening voor zich. Er moesten immers harten veroverd worden. Ze had heerlijk gegeten. Echt waar. Een geschikt moment om dat beeld bij te stellen deed zich in de jaren daarna op de een of andere manier niet voor. Etentjes bij haar schoonouders des te vaker.

Eten bij opa en oma

Tijdens mijn jeugd aten we op vrijdagavond vaak bij opa en oma. Meestal macaroni, omdat oma wist dat mijn broer en ik daarvan hielden. Met vla en yoghurt als toetje, en speciaal voor mijn moeder – omdat oma wist dat ze dat zo lekker vond – ananas uit blik. Wij speelden het spelletje mee. Liegen mocht natuurlijk niet, maar dit was anders. ‘Dat vind je echt heel lekker he, mam?’ voegde broerlief of ik haar dan toe. Oma zal onze valse lach voor schattig hebben aangezien. Mijn moeder legde zich neer bij haar lot.

Jaren later – oma woonde inmiddels alleen en ook ananas stond al lang niet meer op het menu – belde oma me om te vertellen dat ze die avond nasi ging maken. Of ik zin had om mee te eten.

Oma’s hebben de gave om vragen te stellen waarop maar één antwoord mogelijk is. Dat ze mij belde was een teken dat ik te lang niets van me had laten horen. Bovendien vind ik nasi lekker. Dus natuurlijk had ik zin. Ik geloof dat ik zelfs iets als ‘Ja, lekker!’ heb gezegd.

Toen ik aankwam, was oma nog bezig in de keuken. Of ik het vlees even wilde snijden. Ze gebaarde naar een stukje aanrecht waar ze al een snijplank en een mes had klaargelegd.

Ernaast stond een blikje smac.

Ineens stond ik in mijn moeders schoenen.

Eerlijk duurt dan misschien wel het langst, maar de gemoedsrust van mijn oma was me liever. Ik vermande me, sneed de smac in de kleinst denkbare blokjes en schoof ze zonder commentaar in de pan toen oma zei dat het kon. Ze was onder de indruk van mijn snijdkunsten.

Na afloop zei oma dat ze het fijn vond dat ik was komen eten. Ze stopte me een chocoladereep toe en gaf me drie klapzoenen. Ik loog niet eens toen ik haar antwoordde dat ik – echt waar – had genoten.

Mijn lieve oma. Afgelopen zomer is ze overleden. Vandaag zou ze 100 zijn geworden.

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Antispamcontrole Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.