Liesje gaat koken (met vakantieboodschappen)

Ja, Liesje kookt al wel vaker, maar binnenkort start ik met een heuse kookcursus. In 8 lessen laat ik me kooktechnieken voor culi’s bijbrengen. Ik heb er nu al zin in. Via Twitter kwam ik in contact met de initiatiefneemster en juf: Edith (@eediete).

Op haar weblog deed ze een oproep om te schrijven over wat we (ook de mensen die niet op cursus gaan;-)) zoal meenemen van vakantie op culinair gebied. Dit om een nuttig/leuk/intrigerend overzicht te maken van cross-border-culischap. Daar geef ik graag gehoor aan, want het bezoeken van supermarkten in den vreemde is een liefhebberij, al is mijn bijdrage nu meer een overzicht van culinaire herinneringen.

Nou was mijn laatste tripje een reisje naar Praag, waar ik niet voldoende geïnspireerd was door de lokale keuken om er ook daadwerkelijk iets van mee terug te nemen. Eerder dit jaar was ik echter in de Verenigde Staten en daar was ik meer in mijn nopjes. Ik schreef al over de wijnaccessoires waar ik al regelmatig gebruik van maak. Maar ik had in mijn koffer ook nog ruimte voor mac & cheese. Kant en klaar en gedroogd, dus bepaald niet culi, maar het past wel bij het Amerikaans gedachtegoed. En vers meenemen was een beetje lastig;-)

Wel organic, dus een beetje verantwoord. Zowel in New York als in San Francisco was biologisch eten trouwens makkelijk te krijgen. Een recensie van het eten kan ik nog niet geven: het pakje staat nog altijd in de kast.  En ik kan me vergissen, maar volgens mij is het al anderhalf jaar over de datum (als ik terug had gekund naar de winkel had er vast een leuke schadevergoeding ingezeten!),  dus ik durf niet te beloven dat die recensie nog een keer komt.

En dan nu een lijstje van eerdere tripjes!

Lees lekker verder

Nigella’s slimesoup

Ik zapte van de week langs Nigella, de huidige koningin van de kook-tv. Ze maakte een soep die er heerlijk uitzag, maar gaf deze een naam die op geen enkel menu uitnodigend zal staan: slijmsoep. Toen ik hem gisteren voorschotelde aan D. heb ik die naam dus maar niet gebruikt en serveerde ik erwten-mozzarellasoep.

Heel eenvoudig te maken: een zak diepvrieserwten kook je in driekwart liter groentenbouillon met een lenteuitje. Dat lenteuitje hoeft niet in stukjes. Liever niet zelfs: het kookt alleen even mee en je moet het dus al snel uit de pan zien te vissen. Als de erwtjes even hebben gekookt en zacht genoeg zijn om in de blender te gaan, vis je dat uitje dus uit de pan en laat je de boel heel even afkoelen. In die tijd kun je mooi een bolletje mozzarella in de blender scheuren.

De erwten met bouillon op de kaas gieten en de soep blitzen (middenstukje uit de deksel halen en theedoek erop om je te behoeden voor verbrande hand en een groene keukenmuur of -plafond! – sprak ik uit ervaring) tot een mooie egale soep. En dan nog even doorwarmen zodat alle kaas goed is gesmolten.  Niet slimy, maar yummy!

Malbec

Toen ik vorige week aankwam in Praag, werd ik door een shuttle service opgehaald en naar mijn hotel gebracht. Shuttle service is eigenlijk maar een duur woord voor deeltaxi, maar dat even terzijde.

Ik deelde mijn shuttle-busje met twee dames die net uit Londen waren aangekomen, waar één van hen woonde. Ze waren beiden Chileens en kenden elkaar al vanaf hun vijfde jaar. Ze waren elkaar uit het oog verloren, maar na dertig jaar hadden ze sinds kort weer contact en dat vierden ze met een tripje naar Praag. We babbelden wat over Chili (zij waren nog nooit in het Patagoonse deel geweest, waar ik dan wel weer even had rondgewandeld) en ik vertelde dat ik de lokale wijndruif zo lekker vond. Ik kon alleen niet op de naam komen. Misschien was dat ook wel omdat we onder een betoverend mooie volle maan richting Praag-centrum reden. Het was iets met een M of met een C. Nee geen Mendosa: ik bedoelde de druif. En ook de Cabernet was het niet, want het was een lokale variant (uit Argentinie/Chili dan; in Patagonie groeit niet zo veel). Het duurde tot terugkomst in Nederland voor ik er weer op kon komen: Malbec! Lekker voor op een gure winteravond.

Cobb

Nog zo iets voor op de verlanglijst: de Cobb. Ik heb een niet al te diep balkon, dus van  barbecueën is het nog niet gekomen, maar deze handige variant ziet er toch wel erg bruikbaar (en heb-baar) uit. Niet te groot, weinig vuur en rook. Me like.

Cobb

Verlanglijstje

Ook buiten feest- en verjaardagen om is er altijd wel wat te wensen. Ooh, wat lijkt het me fijn om deze rode Ferrari te hebben. Liefst met een grote keukenkast erbij;-)

pizzaoven

http://www.pannen.nl/pizzaoven-g3-ferrari-delizia-rood.html

En ook een losse flitser voor mijn camera moet er nog een keer komen. Maar goed. Eerst maar eens de wereldbeker. Dat cadeautje kan ik wat makkelijker delen met andere wensers;-)

Mondvermaakjes

Afscheid nemen doet een beetje pijn. Dat voelde ook echt zo toen ik eind januari vertrok bij SURFnet om bij de Taalunie te gaan werken. Om die pijn een beetje te verzachten, ben ik destijds overspoeld met allerlei mooie cadeaus: een etentje bij Opium, kookgerei, een bon voor een fotoalbum van mijn reis naar New York en San Francisco, een raamgedicht en een lekker kookboekje. Én een tegoedbon voor een amuseworkshop met de naam Mondvermaakjes. Bij de Librije. Need I say more.

Het plafond dient als gastenboek. Ook Gordon Ramsay is langsgeweest.

Het plafond dient als gastenboek. Ook Gordon Ramsay is langsgeweest.

Gisteren was het zover en togen Vincent en ik naar Librije’s Kookatelier in Zwolle. Onderweg konden we beluisteren hoe Argentinië in de pan werd gehakt door Duitsland, maar eenmaal begonnen met de workshop ging alles er iets verfijnder aan toe;-)

Lees lekker verder