Lease the cheese: pasta aan tafel bereid

Een paar weken geleden at ik met mijn collega’s bij Impero Romano, een Italiaans restaurant in een straatje achter Hotel des Indes in Den Haag. Het voltallige personeel sprak Italiaans en ook het menu was helemaal zoals het hoort: met primi en secondi enzo. We hebben er heerlijk gegeten.

Het pastagerecht was pasta alla parmeggiano: de pasta werd voor het opdienen in een hele parmezaanse kaas gemengd met een laagje kaas. Spectaculair en heel lekker.

Een voorbeeld van pasta in een kaas bereid

Een voorbeeld van pasta in een kaas bereid

Niet iedereen heeft zo’n kaas rondslingeren om af en toe een gerechtje mee te maken. Heel leuk dus dat ik vandaag in Elle Eten las over Lease the Cheese.

Lees lekker verder

Onmisbare kooktips

Afgelopen week vierde ik met vriendinnen een wat verlate kerst/sinterklaas, traditioneel met gedichten en al. Dit jaar werden cadeautjes voor het eerst niet blind gekocht, maar met een lootje (handig geregeld met lootjestrekken.nl).

Ik kreeg een mooi kookschriftje:

Mijn nieuwste kookboekje

Het is nog helemaal blanco. Ik heb bedacht dat ik er niet zozeer recepten in ga verzamelen maar handige kooktips: techniekjes, gadgets, adresjes enzo. Een pagina voor de perfecte biefstuk staat op de planning. Voor welke zaken moeten ik zeker ook ruimte vrijhouden?

Dangerous liaisons in de keuken

Zoals jullie weten, zit ik op kookles. Gisteren volgde ik alweer de vierde les van de cursus kooktechnieken voor culi’s bij Edith. Soepen en bouillons stonden op het program.

Nou maak ik wel eens een soepje, maar dat bestaat dan over het algemeen uit een selectie groenten naar keuze, aangevuld met bouillon en een aardappel, die ik na het koken met een staafmixer bewerk. Zoals bijvoorbeeld mijn snelle wortelsoep. Ik noem dat de succes-gegarandeerd-methode, want je moet het wel bont maken, wil daar iets mee misgaan. Een variatie is de slime soup van Nigella. Die is eigenlijk nog makkelijker en sneller.

Gisteren waagde ik me onder de deskundige leiding van de juf dus aan wat ingewikkelder zaken. De eerder door ons geleerde snijtechnieken konden goed worden geoefend bij het klaarmaken van de groenten. Daarbij leerde ik dat de basis bestaat uit ‘wups’, een hüpsche benaming voor een mengsel van gelijke delen wortel, ui, prei en selderij. We maakten niet alleen groentebouillon maar ook visbouillon. Dus we konden ons ook uitleven op de restanten van wat ooit mooie vissen waren.

Lees lekker verder

Kerst die nee

De manier waarop ik kerst vier, is in de loop der jaren regelmatig veranderd. Toen mijn opa nog leefde, vierden we tweede kerstdag steevast met de hele familie. Bij Van der Valk, want daar kon je nu eenmaal een aparte ruimte boeken voor een gezelschap van een man of 30 en dat was een vereiste. Mijn (Brabantse) familie zingt bij het samenzijn namelijk graag. Van het Wolgalied tot Mississippi: ons repertoire is breed.  Er wordt ook echt goed gezongen hoor, maar we zijn gelukkig niet zo’n asofamilie die niet begrijpt dat andermans gezang niet door iedereen per se op prijs wordt gesteld. We deden dus graag concessies op culinair vlak. Overigens hebben we ook onze eigen kerstklassieker (met mijn nicht F als solist en de rest van de familie als refreinkoor).

Kerstlied van Willy Derby (door ons niet op 78 toeren maar gewoon op MP3-snelheid gezongen)

Lees lekker verder

Koken voor kerst

Vandaag was ik vrij. Een lekker extra dagje weekend om te sporten, schoenen naar de schoenmaker te brengen, wat zaken te regelen voor een naderende verbouwing, en om eens uit te vogelen wat ik komende kerst op tafel zal zetten.

Er schuiven met kerst maar liefst 16 mensen aan en aan mij is het voorgerecht toegewezen. Met een boekenkast vol kookboeken blijft het toch lastig om een keuze te maken. Maar toevallig zag ik woensdag op de BBC een recept voorbij komen van Nigel Slater: gemarineerde mozzarella met wortelsalade. Een intrigerende combinatie van mozzarella, yoghurt, bietjes en wortel.

Lees lekker verder

Will it blend? In Tilburg wel!

Gisteren had ik met vriendinnen M, M, E en J afgesproken om een hapje te gaan eten in Tilburg.
Het is alweer bijna 4 jaar geleden dat ik verhuisde naar Utrecht en het verbaast me in welk tempo mijn oude thuisbasis verandert. Vooral op horecavlak loop ik met enige regelmaat tegen alweer een nieuw tentje aan.

Gistermiddag overlegden we over een eetlocatie niet ver van het station. Ik keek op Iens voor inspiratie en per toeval viel mijn oog op Blend. Aan de spoorlaan, dus gunstig gelegen voor alle disgenoten. En volgens J (niet de J die mee at maar de J die op het allerlaatst afhaakte omdat ze lastminute naar The Frames in Paradiso kon) was het eten erg lekker. Op de website las ik dat het restaurant een leer- en werkproject is van Stichting Nieuwkomers en Vluchtelingenwerk. Met een gezellig etentje draag je dus ook bij aan een maatschappelijk initiatief dat lof verdient.

Lees lekker verder