Ik wilde wel eens zien of strong flour, het meel dat Paul Hollywood altijd aanbeveelt in zijn recepten, daar wat makkelijker te verkrijgen is dan in Nederland (waar ik het alleen bij de biosuper kan vinden). Dat zou je wel kunnen zeggen. Er keuze uit wel 20 verschillende soorten sterke bloem.

Strong flour in alle mogelijke varianten

Natuurlijk, ik was nu in een supermarkt die zo groot was als een klein dorp, maar toch: de keuze was er reuze. Ik besloot toch maar niet met kilo’s bloem te gaan sjouwen en hield het bij een blikje black treacle (en een pak Penguins, een goed alternatief voor TimTams met leuke woordgrapjes bovendien.

Op zondagmiddag vertrok ik met de trein naar Londen en ook daar had ik nog wat culinaire wensen. Zo ging ik naar Fortnum & Mason, waar een befaamde food hall is. Een posh-winkel, zonder meer (met bijbehorende prijzen, dat dan ook wel weer). Er is een uitgebreide hoek met vele soorten thee. En zo zijn er ook afdelingen met chocola, wijn en specerijen. Beneden zijn verse waren (kaas, vlees, brood) te krijgen. Voor de toerist met reeds volle koffers een beetje lastig om rustig door zo’n winkel te lopen. Uiteindelijk koos ik een potje zout uit Anglesey (waar Prince William en zijn Kate wonen!). Dit zeezout is gerookt op Welsh eikenhout. Een bijzondere smaakervaring!

Luxezout

Ik moet nog eens goed nadenken wat ik hier mee ga maken. Ik denk dat het in elk geval lekker zal smaken bij winterse roostergerechten.

Voor het eerst maakte ik tijdens dit tripje actief gebruik van Foursquare om te kijken waar ik het beste een hapje kon eten. Waar ik ook was: als ik het tijd vond voor een hapje of een drankje, keek ik gewoon even welke tentjes in de buurt goede recensies hadden. Zo belandde ik voor een bezoekje aan het theater (Priscilla, Queen of the desert deze keer) bij Jamie’s Italian. Ja, een Oliver-tentje, maar lekker eten voor niet al te veel. Om 5 uur ‘s middags moest ik al even wachten op een tafeltje. Kun je nagaan.

Het lijstje culi-adresjes waar ik nog eens heen wil, is na dit bliksembezoek nog weinig korter geworden. Ik wacht nu even een jaartje en laat de Olympische drukte (een prijzen) aan me voorbij gaan. Maar in gedachten ben ik alweer een culi-route aan het plannen;-)

O ja, voor degenen die dat leuk vinden: je kunt mijn kookblog (dat inmiddels Liesje kookt het heet ipv Kookgear) ook volgen via Facebook!

We sliepen in het Caring Hotel in Craven Hill Gardens (geboekt via Expedia). Vlakbij Hyde Park in een rustig straatje. Geen lift en een kamer op de derde verdieping, dus genoeg beweging;-) De kamer was ruim (3 bedden ipv de besproken 2), het badkamertje klein maar schoon (wel zelf shampoo etc. meenemen). De matrassen hadden hun beste tijd gehad, maar dat was eigenlijk het enige minpunt.  Het ontbijtbuffet was redelijk uitgebreid en het personeel was vriendelijk. Een prima uitvalsbasis! Tube stations in de buurt zijn Queensway, Lancaster Gate en Bayswater. Wij startten meestal met de Central Line vanaf Queensway (als we niet gingen wandelen door of langs het park tenminste).

De eerste avond aten we bij La Perla. Daar was ik twee jaar eerder ook al geweest. Texmex in een gezellige, ietwat rumoerige ruimte. Altijd fijn wat adresjes te weten als je ineens hongerig door de stad loopt. We hadden Ramsey Nasr immers al zien optreden en met het uur tijdverschil hadden we weinig zin en tijd om uitgebreid te gaan zoeken.

De zondag begon in East London, bij Spitalfields Market. Je loopt er zo naartoe vanuit Liverpool St. Station. Ik kocht er bij een stalletje twee leuke tassen. We dronken wat bij Cafe de Luxe en aten wat bij een van de vele stalletjes met heerlijk vers eten in de tweede hal. Ik had een boxje met allerlei tropische salades (the rainforest box). En we kochten in hal 1 een heerlijke brownie voor onderweg.

De eerste dag hadden we al wat gedronken bij The Builder’s Arms in Kensington. Daar zagen we dat ze ook Sunday Roast serveerden, dus besloten we daar ‘s avonds te eten. We moesten toch iets anders kiezen, want de roasts waren al uitverkocht. Logisch eigenlijk aangezien die meestal in de loop van de middag worden gegeten. S. Bestelde Fish & Chips en ik een beef burger. Daarna keek ik even op Foursquare of er nog tips waren. Die waren er: “het eten is heerlijk, behalve de burgers. Die altijd zijn aangebrand.” Die opmerking kon ik beamen;-) Maar na wat schraapwerk smaakte de mijne toch prima. En het toetje was typisch Brits en overheerlijk (en machtig): Sticky Toffee Pudding.

Sticky toffee pudding

Op maandag lunchten we op de Camden Lock market bij een Marokkaans tentje. We keken of we terecht konden op de leuke zitplaatsen die we ‘s ochtends hadden gezien aan het kanaal, maar die waren vol, dus zochten we een gewoon bankje en tafeltje.

vroem vroem!

Die avond moesten we om half 8 in het Globe Theatre zijn, dus aten we daar in de buurt. Enigszins aangemoedigd door de regen die toen viel, belandden we bij Wagamama.

Tussen alle toeristische bedrijvigheden door, shopten we ook nog wat bij de winkels in de high streets. Het was immers sale. Ik kocht een rok bij Collectif, een cadeautje voor nichtje M. bij Hamley’s en wat sportaccessoires bij LillyWhite’s.

Chantal Boogers had me al eens gewezen op de skincare-producten van Liz Earle. Ik had online een setje besteld, maar ben nu ook even in de winkel bij King’s Road langsgeweest om wat te kopen. King’s Road is een leuke winkelstraat in Chelsea met alle bekende winkels, maar dan een stuk rustiger. Wij liepen er heen vanaf het Victoria & Albert Museum. Met de metro stap je uit bij Sloane Square. Erg leuk!

Ik kocht ook nog (en daar zeg ik nu voor de volledigheid maar bij: gewoon!) ondergoed bij Ann Summers. Dat is een grote keten (vele vestigingen in alle winkelstraten), die het beste omschreven kan worden als een kruising tussen Hunkemoller en Christine LeDuc. Je koopt er je lingerie en kunt er meteen een zustersoutfitje bij nemen. Britten preuts? Niet in de lingeriewinkel in elk geval;-)

Ik nam natuurlijk ook nog wat supermarktsouvenirs mee: Clotted cream, chutney, Magner’s cider en penguins, de lekkere chocokoekjes die lijken op TimTams. Die kocht ik bij Tesco’s en Marks & Spencer’s.

Needless to say: credit cards worden overal geaccepteerd;-)

Rara wat is dit?

Deze keer was ik op pad met S. een vriendin die net als ik graag in Londen komt en de stad al aardig kent. We hadden vooraf wat wensen met elkaar vergeleken. S. wilde naar Golders Green, ik wilde het V&A (Victoria and Albert Museum) nu eindelijk wel eens zien en voor ons allebei stond Spitalfields Market nog op het to do lijstje. Ik was daar de vorige keer ook al geweest, maar wilde graag nog eens terug. We wilden ook nog naar het theater. Dat werd een voorstelling in het Globe Theatre: Much ado about nothing. De rest van ons programma lieten we afhangen van weer en stemming. En dat is ons prima bevallen.

De week voor vertrek hoorde ik over het World Literature Weekend, waar o.a. Cees Nooteboom en Ramsey Nasr te gast waren. Op zaterdagavond zou Nasr voordragen in de winkel van the London Review of Books op Bury place, vlakbij het British Museum. Via kennisje R. uit Cambridge die (niet toevallig) werkt bij genoemde winkel hadden we een plekje op de lijst om daarbij aanwezig te zijn. Het begon om 7 uur.

We dachten ruim op tijd te zijn vertrokken uit the Builders’s Arms (een pub in Kensington), maar kwamen toch een kwartiertje te laat aan. Dat zou te maken kunnen hebben met het feit dat we vertrokken van de zuidwestelijke hoek van Hyde Park, terwijl we er van overtuigd waren dat we al op de zuidoostelijke hoek waren (ruim twee kilometer verschil), maar ik houd het maar op het feit dat het heel hard regende onderweg.

We konden gelukkig nog naar binnen en het was toch wel erg leuk om onze dichter des vaderlands in het Engels (en soms ook in het Nederlands) te horen voordragen. Enthousiast vertelde hij dat hij een fan was van ‘middle aged poetry’. Ach, bijna hetzelfde als medieval;-)

Ramsey Nasr in de LRB

Golders green is een buurt waar je met de Northern Line komt, via Camden Town en Hampstead. Het is een joodse wijk, al zagen we dat niet direct terug in het straatbeeld. Wij kwamen er voor het crematorium. Dat is een beroemde plek omdat er niet alleen veel, maar ook veel beroemde mensen zijn gecremeerd. Dat klinkt allemaal niet vrolijk, maar er is een prachtig columbarium en een nog veel mooiere garden of remembrance. Het is echt een prachtig park en toen wij er waren (in het zonnetje na een veel regen de dagen ervoor) stonden de rozen mooi in bloei. Boompjes, struiken en bankjes zijn allemaal opgedragen aan overledenen en het is een oase van rust. Een aanrader dus als je de drukte van de stad even wilt ontvluchten.

Garden of remembrance

Op weg naar de voorstelling in het Globe Theatre wandelden we over de Millennium Bridge. We zagen een groepje mensen staan rondom een man die op de brug lag. Die bleek geen medische hulp nodig te hebben, maar bezig te zijn met een erg grappige kunstvorm. Hij beschildert kauwgom die op de brug geplakt zit!

Kunstenaar aan het werk

iedereen keek naar beneden

We kwamen op de hele brug kleine kunstwerkjes tegen. Erg grappig. In Londen is dus echt altijd en overal wel wat te zien!

Op haar weblog deed ze een oproep om te schrijven over wat we (ook de mensen die niet op cursus gaan;-)) zoal meenemen van vakantie op culinair gebied. Dit om een nuttig/leuk/intrigerend overzicht te maken van cross-border-culischap. Daar geef ik graag gehoor aan, want het bezoeken van supermarkten in den vreemde is een liefhebberij, al is mijn bijdrage nu meer een overzicht van culinaire herinneringen.

Nou was mijn laatste tripje een reisje naar Praag, waar ik niet voldoende geïnspireerd was door de lokale keuken om er ook daadwerkelijk iets van mee terug te nemen. Eerder dit jaar was ik echter in de Verenigde Staten en daar was ik meer in mijn nopjes. Ik schreef al over de wijnaccessoires waar ik al regelmatig gebruik van maak. Maar ik had in mijn koffer ook nog ruimte voor mac & cheese. Kant en klaar en gedroogd, dus bepaald niet culi, maar het past wel bij het Amerikaans gedachtegoed. En vers meenemen was een beetje lastig;-)

Wel organic, dus een beetje verantwoord. Zowel in New York als in San Francisco was biologisch eten trouwens makkelijk te krijgen. Een recensie van het eten kan ik nog niet geven: het pakje staat nog altijd in de kast.  En ik kan me vergissen, maar volgens mij is het al anderhalf jaar over de datum (als ik terug had gekund naar de winkel had er vast een leuke schadevergoeding ingezeten!),  dus ik durf niet te beloven dat die recensie nog een keer komt.

En dan nu een lijstje van eerdere tripjes!

Argentinië

Uit Argentinië zijn me twee dingen bijgebleven: wijn en rundvlees. Beide niet handig mee te nemen in het vliegtuig, maar de wijn (Malbec vond ik een lekkere druif voor in de winter) is in Nederland gewoon te krijgen. De biefstuk zoals ik hem in Argentinië at is hier niet makkelijk te vinden, maar ik koop sinds mijn vakantie mijn steaks wel bij voorkeur bij de biologische slager. Het verschil met ‘gewone’ biefstuk is enorm.

Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika kampeerde ik. Op een avond werd er traditioneel gekookt: potjiekos. Dat is een eenpansgerecht klaargemaakt op open vuur in een pan op pootjes, met extra cachet onder de heldere Afrikaanse sterrenhemel natuurlijk. Lekker gezellig. Ik vertrok uit Zuid-Afrika met twee flessen wijn die toen nog gewoon in de handbagage mochten, een eigen potjie en een speciaal potjiekos-kookboek (in het Afrikaans).  Mijn potjie is alleen meer decoratief: het mini-exemplaar staat op mijn vensterbank (maar de foto maakte ik buiten).

Oja, tijdens de kampeerreis was er standaard chutney voor op het brood aanwezig. Heerlijk op een boterham met kaas. Het voornemen om dat eens zelf te maken staat ook nog.

Australië (en Nieuw-Zeeland)

Zoals Hawaï de ananas heeft, zo heeft Australië de rode biet. Beide vind ik niet lekker.

Vegemite kende ik nog niet voor ik naar Australië  ging, maar Marmite (de Engelse tegenhanger) wel. Lekker, wederom als smaakmaker op een boterham met kaas. Maar op veel toeristen had het hetzelfde effect dat wij Hollanders nog eens sorteren met het uitdelen van dubbelzoute drop. Het is een ‘acquired taste’;-)

Als souvenir van downunder heb ik vooral de heimwee naar lekker en goedkoop uit eten gaan en de bijna gratis te gebruiken barbies (barbecues) in de parken meegenomen. En het voornemen om cider breed verkrijgbaar te maken (na 10 jaar vragen in de kroeg ineens toch wel min of meer gelukt, al is Jillz niet helemaal wat ik bedoelde; Strongbow en Savannah Dry komen in de buurt). En avocado en kip op een bagel: een acuut gevoel van weemoed bekruipt me. Dat doet me denken: hoe moeilijk zou het zijn om in Nederlandse broodjeszaken stukjes gebraden kip op brood te kunnen krijgen in plaats van die kleffe plakken?

O ja. Ik ben hem al weer kwijt maar ik nam ook een stubby holder mee. Keeps the beer cool and your hands warm. Need I say more. En, in Australië heb ik geleerd dat wijn uit een doos ook lekker kan zijn. En dat het helemaal niet gek is als je zo’n doos meeneemt naar een BYO (bring your own) restaurant. Ook al zo’n leuk concept.

Maar de echte klapper moet toch wel de acute verslaving aan TimTams zijn. Dit koekje heeft zelfs fanclubs! De Engelse Penguins zijn trouwens een aardig alternatief.

Frankrijk

In een Franse supermarkt kun je je lol natuurlijk op. Ik nam uit Franse supermarkten al eens kant en klare quenelles de Lyon mee. Machtig maar lekker. Maar ik probeer altijd ruimte te houden voor, wederom een kant-en-klaar product, Taboelé. Lang houdbaar en als je bezoek hebt of gewoon trek: inhoud doosje mixen met inhoud blikje en een half uur later heb je een heerlijke salade. Me like.

Ik deelde mijn shuttle-busje met twee dames die net uit Londen waren aangekomen, waar één van hen woonde. Ze waren beiden Chileens en kenden elkaar al vanaf hun vijfde jaar. Ze waren elkaar uit het oog verloren, maar na dertig jaar hadden ze sinds kort weer contact en dat vierden ze met een tripje naar Praag. We babbelden wat over Chili (zij waren nog nooit in het Patagoonse deel geweest, waar ik dan wel weer even had rondgewandeld) en ik vertelde dat ik de lokale wijndruif zo lekker vond. Ik kon alleen niet op de naam komen. Misschien was dat ook wel omdat we onder een betoverend mooie volle maan richting Praag-centrum reden. Het was iets met een M of met een C. Nee geen Mendosa: ik bedoelde de druif. En ook de Cabernet was het niet, want het was een lokale variant (uit Argentinie/Chili dan; in Patagonie groeit niet zo veel). Het duurde tot terugkomst in Nederland voor ik er weer op kon komen: Malbec! Lekker voor op een gure winteravond.

Een paar adresjes wil ik jullie niet onthouden. Als je net zo’n fan bent van Tsjechisch eten als ik (een keertje vind ik het lekker, maar dan is het wel weer mooi geweest), dan is het altijd fijn om wat alternatieven te hebben.

De topper: Lehka Hlava (Clear head). Lekker vegetarisch restaurant in een steegje vlak bij de Karelsbrug (schrijf het adres op want je loopt er niet spontaan langs). Heerlijk vegetarisch eten in een gezellig pandje.

Voor koffie met wat lekkers, een milkshake of een lunch: Au Gourmand

Thais at ik bij Lemon Leaf.

Hoewel het prijsniveau in Praag vergelijkbaar is met Nederland, betaal je voor het eten echt veel minder. Voor een tientje heb je heerlijk gegeten en gedronken.

Tussen de maaltijden door heb ik ook nog wel wat van Praag gezien: een mooie tentoonstelling van Alfons Mucha, een wandeling door de joodse wijk, een Segway tour door de stad, de Praagse burcht, het chocolademuseum, de powder tower en de parkjes aan de oever van de Moldau. De Karelsbrug is ook leuk, maar zo druk (net als de astronomische klok) dat ik er niet zo van kon genieten.

Drukte voor de klok slaat (eigenlijk staan er continu wel mensen te wachten)

Praagse burcht

En ja, er zitten meer foto’s achter dat ene plaatje;-)

Er ging bijna geen dag voorbij of ik vond één of meerdere aerogrammen,  brieven of kaarten uit Nederland (en een enkele uit de VS waar vrienden toen woonden), sommige van mensen die er nu niet meer zijn, zoals de brieven van mijn opa waarin hij vertelde hoe het met de koffieprijs was gesteld. Mooie souvenirs uit het verleden.

Er zaten mooie creaties bij: enveloppen gemaakt van vlaverpakkingen en andere kunstwerkjes. Het lukte destijds zelfs zonder moeite om plukjes gras uit het Leypark mijn kant op te sturen. Alle anderen waren enorm jaloers en ik vond alles even geweldig. Hoewel ik toen ook al kon mailen en dus eenvoudig iedereen op de hoogte kon houden van mijn belevenissen (en dat ook regelmatig deed), schreef ik iedereen terug. Ik had het er maar druk mee. Alle post verzamelde ik in een brievenhouder die ook speciaal voor me was gemaakt. Daar bewaar ik de post uit die periode nog steeds in, al is het ding enigszins bezweken onder de enorme lading papier.

Bijna nog leuker dan post op de campus, was het ontvangen van post op reis. Het briljante poste restante maakte dat ik tijdens mijn rondreis door het land in elke uithoek  post kon verwachten. Natuurlijk kwam lang niet overal daadwerkelijk iets aan (wat af en toe tot een beteuterde Elise met paspoort bij het GPO – general post office- leidde), maar ik herinner me ook een grote envelop van vriendin R. Het was december en de pepernoten kwamen gewoon per post in een envelop met daarop een levensgrote Sinterklaas. Zie dat maar eens in een mailtje te attachen!

*) 1998 was het jaar waarin Nederland op 7 juli in de halve finale verloor van Brazilië. Ik vertrok op 9 juli (gisteren 12 jaar geleden dus!)  en in het vliegtuig is de hele wedstrijd 2 x herhaald. Frustratie! Ook bij aankomst downunder werd het verlies me nog even ingewreven door de douanebeambte. Ik ben erg benieuwd hoe het morgen bij de finale gaat!

Vandaag heb ik eindelijk de gegevens van de tripjes ingeladen op de website van A-Trip. Eens kijken of embedden werkt:

Vinturi

Mijn compact cameraatje (Canon ixus iis) had een tijdje geleden de geest gegeven, dus vervanging stond op mijn lijstje. Hoewel ik al wat prijzen in de VS had opgezocht, kwam ik op Schiphol een leuke aanbieding tegen van een Casio Exilim. Met high speed video functie. Dat leek me leuk. En zo had ik mijn eerste souvenir al voor aankomst in New York te pakken. Ik heb hem nu dus een paar maanden en ben tevreden. Enige minpuntjes zijn het wat onhandige batterijklepje en de positie van het continuous shooting knopje: ik maak regelmatig 30 foto’s per seconde terwijl eentje ook wel genoeg is.

Ik kocht ook twee paar gympen van Skechers. Leuke zwarte sneaker-style schoenen en Shape Ups. Over die laatste schreef ik afgelopen week al op Dutch Cowgirls. Het is wel grappig: ik kende het hele merk niet toen ik de schoenen kocht, kon ook online niet veel informatie over Skechers in Nederland vinden. En nu zie ik de Shape Ups ineens overal.

Skechers Shape Ups

Het is niet de eerste keer dat mijn souvenirs niet zo exotisch blijken. Eerder kwam ik al twee zorgvuldig vervoerde flesjes wijn uit Zuid Afrika tegen bij Oil & Vinegar. En de leuke ring met figuren uit Alice in Wonderland die ik in Toronto kocht, kwam ik in veelvoud tegen bij een stalletje op Festival Mundial. Tot overmaat van ramp raakte ik die ring een paar maanden later ook nog kwijt. Had ik weer.

Tijdens mijn wine tasting tour ging ik echt aan de souvenirshopperij. Voor verschillende familieleden en vrienden kocht ik leuke wijnaccessoires. De ‘aerator‘ die ik voor mijn broer (en in een wat eenvoudiger uitvoering voor mezelf en Bea en Hinke) kocht kan toch wel een echte wijngadget worden genoemd. Door de wijn door dit ingenieuze apparaat te schenken, komt er zuurstof bij. En daardoor smaakt de wijn alsof je hem gedecanteerd hebt. Zonder de toestanden van het overschenken in een decanteerkan dus. Leuk en lekker, wat wil je nog meer. Mijn versie maakt trouwens wel een grappig geluid bij het schenken; alsof Donald Duck aan het ratelen is. Heb er geen spijt van.

Deze heb ik: de vinoair

En ja, ik ben natuurlijk ook nog even bij Victoria’s Secret en Sephora langsgegaan en ik heb ook nog wat boeken gekocht. Het was dus maar goed dat ik mijn grote reistas op wieltjes had meegenomen;-)