Ik was al een poosje op zoek naar nieuwe stoelen voor aan mijn eettafel. Daarbij kun je ‘een poosje’ gerust vertalen met ‘een jaartje of 8′. Eigenlijk waren de oude stoelen van thuis al vanaf het begin een tijdelijke optie. Niet dat ik niet eerder had gezocht, maar ik ben nogal kieskeurig en 4 stoelen samen kosten nogal snel een hoop geld. Prioriteiten lagen vaak elders…
In mei ondernam ik toch weer eens een poging. Ik vertrok naar Loods 5 en zag waarempel ook nog leuke stoelen. Helemaal overtuigd was ik nog niet, dus ik besloot er nog even over na te denken. En in die periode van bezinning tipte mijn kookjuf Edith me het winkeltje waar zij haar stoelen had gekocht. Dat bleek vlakbij mijn werk te zijn, dus ik liep er in een pauze heen. En ik was enthousiast. Leuke, moderne stoelen, die ook goed passen bij mijn donkere houten tafel. En ook nog voor een redelijke prijs. Ik stond al bijna bij de kassa toen ik vroeg of de stoelen ook in Utrecht geleverd konden worden. Levering aan huis bleek niet standaard, maar voor 85 euro zou het kunnen. Dat vond ik wat veel, dus ik besloot toch nog even uit te kijken naar een winkel in Utrecht zelf.
Dat bleek een goede beslissing. Ik vond mijn stoelen (de Ridge Rib) bij een webwinkel Designonline24. Gratis levering en bovendien per stoel 20 euro goedkoper. Ik gun de kleine winkels hun marge, maar dit scheelde zoveel dat de keus snel was gemaakt. Levering was mogelijk binnen 2-3 weken, maar het duurde uiteindelijk toch wel veel langer. Op 23 mei bestelde ik de stoelen en ze zijn vrijdag gebracht. Het was het wachten toch wel waard. Ik zit inmiddels heerlijk op mijn ijsblauwe en oranje stoelen!
Ik schreef gisteren al over enkele highlights van mijn meest recente tripje naar Londen. Er werd natuurlijk ook geslapen, geshopt, gedronken en gegeten. Een overzichtje van de adresjes.
We sliepen in het Caring Hotel in Craven Hill Gardens (geboekt via Expedia). Vlakbij Hyde Park in een rustig straatje. Geen lift en een kamer op de derde verdieping, dus genoeg beweging;-) De kamer was ruim (3 bedden ipv de besproken 2), het badkamertje klein maar schoon (wel zelf shampoo etc. meenemen). De matrassen hadden hun beste tijd gehad, maar dat was eigenlijk het enige minpunt. Het ontbijtbuffet was redelijk uitgebreid en het personeel was vriendelijk. Een prima uitvalsbasis! Tube stations in de buurt zijn Queensway, Lancaster Gate en Bayswater. Wij startten meestal met de Central Line vanaf Queensway (als we niet gingen wandelen door of langs het park tenminste).
De vaste bezoekers van mijn blog hadden wellicht al in de gaten dat ik de afgelopen dagen weer eens in Londen was. Ik ben er al vaak geweest en hoop er nog vaak te komen. Ik vind het gewoon een erg fijne stad. Ik zal in een afzonderlijk blogje nog wel een opsomming geven van dit tripje met adressen om te shoppen, entertainen, eten en drinken. Maar hieronder volgen al wat highlights van dit bezoekje aan Londen.
Rara wat is dit?
Deze keer was ik op pad met S. een vriendin die net als ik graag in Londen komt en de stad al aardig kent. We hadden vooraf wat wensen met elkaar vergeleken. S. wilde naar Golders Green, ik wilde het V&A (Victoria and Albert Museum) nu eindelijk wel eens zien en voor ons allebei stond Spitalfields Market nog op het to do lijstje. Ik was daar de vorige keer ook al geweest, maar wilde graag nog eens terug. We wilden ook nog naar het theater. Dat werd een voorstelling in het Globe Theatre: Much ado about nothing. De rest van ons programma lieten we afhangen van weer en stemming. En dat is ons prima bevallen.
Ik was de afgelopen dagen in Zeeland. Daar kwam ik vroeger heel vaak, als kind vrijwel alle vakanties en ook nog vele weekends in het seizoen (op maandagochtend heel vroeg op en met het zand nog in mijn schoenen op school komen, dat soort werk). Maar het was inmiddels alweer ruim 2 jaar geleden dat ik in de caravan was, dus het voelde deze keer als een herontdekkingstocht.
Vrijdag ging ik naar Knokke. Ik heb in Zeeland sowieso altijd direct een vakantiegevoel, maar in Knokke waan ik me in een volledig andere wereld, terwijl het maar een fietsritje van 12 km is. De Parisiens hebben Le Touquet en de Brusselaars hebben Knokke. Niet Duits, maar Frans voert er de boventoon en op en rond de boulevard kijk je je ogen uit. Veel blingbling, zowel bij de mensen als hun vervoersmiddelen. Ik zag er vrijdag meer Ferrari’s (2x een Testarossa) dan Aygo’s, en Porsches en golfkarretjes wisselden elkaar af. Bij ons thuis is er ook het fenomeen Knokke-zonnebril. Die dient aan bepaalde criteria te voldoen, al zijn die nergens beschreven. Ze hebben te maken met het formaat van de bril, maar ook met het type persoon dat hem draagt. De mijne voldoet aardig aan het eerste, maar iets minder aan het tweede criterium;-)
Eind vorig jaar zag ik op Twitter een aankondiging van de Leonardolezing. Deze lezing is de inmiddels traditionele rede bij het afscheid van de bekleder van de Leonardoleerstoel aan de Faculteit Geesteswetenschappen aan de Universiteit van Tilburg (bij de oudere garde bekend als de KUB, bij de internationalere als Tilburg University). Dit jaar bekleedde Femke Halsema de leerstoel en het leek me leuk die lezing bij te wonen.
Het had me nog leuker geleken om deel te nemen aan haar masterclass, maar ja, daarvoor liep ik net een paar jaar te vroeg rond op de universiteit. Door snel te reageren was het gelukkig gelukt om twee toegangsbewijzen te krijgen. En zo kon ik vandaag Twittercontact @bieblies ook nog blij maken.
Ik wist wel dat ik niet de enige fan was van Stephen Fry (en Alan Davies en Doctor Neil McNeall en nog wat heren die het van hun tweede indruk moeten hebben). Molly Lewis verwoordt het heel mooi in haar liedje.
Wat was ze blij toen ze haar voorstel live mocht doen tijdens een bijeenkomst op Harvard. Lees lekker verder »
Ik was vanavond even op het Domplein om daar de dodenherdenking bij te wonen. En ik was niet de enige.
Dodenherdenking 2011
Mijn familie is gelukkig niet al te hard getroffen door de oorlog. De verhalen over het ruilen van spullen voor eten en het elkaar voorlezen bij een haardvuur geven aan de oorlog soms zelfs een nostalgische zweem. Het verhaal van de kerststal, die mijn opa voor een pond boter en een pond suiker ruilde, kan ik nu jaarlijks vertellen: de grote stal en een eclectisch geheel van beeldjes (Jezus is groter dan de os die naast hem ligt) zijn inmiddels in mijn bezit.
Jaren geleden was in het Scryption museum, waar ik toen werkte, een tentoonstelling van kalligrafiekunstenaar Ben Aalbers. Ik vond de werken meteen prachtig. Op het eerste gezicht Japans aandoende teksten, die je bij nader inzien gewoon kunt lezen.
Niet zo lang geleden bestelde ik via de erven van Aalbers een catalogus met een aantal van zijn werken. Misschien toch eens kijken of ik een zeefdruk kan bemachtigen.
Tot vorig jaar was ik in het bezit van een OV-jaarkaart. Eerste klas nog wel en dat was best een luxe. Vorig jaar ruilde ik die kaart in voor een NS-jaarkaart. Zo kon ik op mijn gemak een beetje wennen aan het concept OV-chipkaart. En sinds vorige maand ben ik helemaal over op een OV-chipkaart, die is beladen met een voordeelurenabonnement van de NS. Let op die laatste 4 woorden. Daar kom ik zo nog op terug.
Over het in- en uitchecken (en het vergeten daarvan) is al veel gezegd en geschreven. Ik heb al vele scenario’s aan den lijve ondervonden. Het is uiteindelijk niet zo moeilijk, als je maar weet hoe het moet. In de bus check je binnen in. In de tram check je in op het perron. Als die tram in Utrecht rijdt tenminste. In Rotterdam en Amsterdam moet je wel weer binnen zijn. Logisch. Ga je met de trein en vergeet je uit te checken, dan heb je nog uren de tijd om dat alsnog te doen, al kun je nergens precies terugvinden hoe laat het nog zin heeft om langs het station te fietsen (laatst lukte het me 4 uur na aankomst nog, toen ik weer terug ging met de trein – ik vergat bijna weer in te checken). Het is ook goed je altijd bewust te zijn van de vervoerder waarmee je op dat moment op pad bent. Inchecken aan het begin van je reis en uitchecken bij aankomst op bestemming kan goed gaan. Zolang je maar niet overstapt van trein op bus, tram of metro. Of van NS op een andere railvervoerder. Dan dien je, ook bij krappe overstappen in een sprintje, uit- en in te checken en daarna weer in.
De Twijnstraat is de oudste winkelstraat van Utrecht en ligt voor dagjesmensen net een beetje uit de route, tenzij ze naar het Centraal museum gaan. De straat begint waar de Oudegracht zo’n beetje ophoudt en eindigt op het Ledig Erf: een leuke plek voor een terrasje of een film in het Louis Hartlooper Complex (waar de films nog door een explicateur worden toegelicht).
In de Twijnstraat zit onder andere een biosuper (Ekoplaza) en een heerlijke kaaswinkel (Stalenhoef). Bij Bert’s Bierhuis [sic] kopen bierliefhebbers hun speciale biertjes. Ik koop er soms lekkere Engelse cider. Sector 3 is één van de weinige zaken waar je op zondag vers brood kunt kopen in de buurt en je kunt er ook lekker lunchen. En dat zijn nog maar een paar van de lekkere adresjes.
Hoewel ik er dus vrij regelmatig kom, vielen me dit weekend ineens een aantal nieuwe winkels op. Op de plek waar eerst de biosuper zat zit nu Persepolis. De winkel houdt een beetje het midden tussen een groenteboer en een toko. Altijd leuk om even rond te neuzen. Ik kon ze helaas niet online vinden.
Cute Cakes is vorige maand geopend. Een vrolijk winkeltje waar je terecht kunt voor lekkere cupcakes en alle benodigdheden om ze te maken. Het adres van de winkel kon ik op de site nog niet vinden. Je zult me moeten geloven dat die in de Twijnstraat zit;-)
En ik zag ook Nourish, een nieuw restaurantje met ‘soulfood, wholefood en raw food’. Nog niet binnen geweest, maar het zag er fris en uitnodigend uit. Het zou leuk zijn als ze ook afhaal-eten zouden doen. Altijd handig om een gezond alternatief voor alles wat op een scooter wordt gebracht te hebben.
Ik neem aan dat ik de Utrechtse lezers niets nieuws vertel. Voor de mensen van buiten de stadsgrenzen: het is de moeite waard om even om of door te lopen om de Twijnstraat niet te missen!
Update 21 mei: Er is nu ook een Thais-Vietnamees restaurant. Yum Saap heet het. Zag er hip uit toen ik er vanmiddag langswandelde.
Update 28 juni: Inmiddels een eerste recensie gelezen over Yum Saap op Special Bite.
Update 13 november 2011: Ik spotte vorige week ook een nieuwe wijnwinkel van Rietveld Wines.
Ik beleefde gisteren een nogal brakke dag. Laat naar bed en vroeg weer wakker door klussende buurtgenoten. Ik moest nog boodschappen doen en had wat ‘supplies’ nodig van de biosuper in de binnenstad. Vlak voor ik daarheen ging, schoot me te binnen dat de Inktpot, het markante gebouw van Prorail bij het Moreelsepark, die dag open was in het kader van een monumentenestafette. Ik besloot daar dus even een tussenstop te maken.
Ik was zeker niet de enige: het was binnen af en toe een beetje dringen geblazen zelfs, maar het gebouw is een bezoekje zeker waard. Bijzondere architectuur (al vond ik niet alles even mooi) en enthousiaste medewerkers die over hun werkplek vertelden. En een hoop fototoestellen om alles vast te leggen. Aan het mijne had ik niet gedacht, maar gelukkig had ik mijn telefoon wel bij me.
Toen mijn reguliere werkdag er vrijdag op zat, vertrok ik naar het CBKU voor nóg een dagje werken. Ik had een paar weken geleden namelijk een oproepje gezien voor 8 uur overwerken, een initiatief van Nieuwe Garde. Het werd een leuke en boeiende avond.
Bij het CBKU
Het idee is eenvoudig: breng teams van creatievelingen bij elkaar en laat ze werken aan een vraagstuk van een goed doel. In 8 uur worden ideeën uitgewerkt op het gebied van huisstijl, webdesign en communicatie. Maar er wordt ook gegeten en genetwerkt, zodat uiteindelijk niet alleen de goede doelen maar ook de deelnemers tevreden naar huis gaan.
Laatste reacties