Liesje leest chick lit

Voor de schrijfcursus die ik in augustus volgde, moest ik tamelijk zware kost verteren. Na afloop greep ik daarom naar wat lichtere kost. Ik las boeken van Lena Dunham, Solomonica de Winter (ok, dat van haar is een wat zwaarder type licht) en Caitlin Moran. Drie boeken van vrouwen. Drie boeken over meisjes. Echte chick lit dus.

Not that kind of girl

Lena Dunham is bekend van de HBO-serie Girls. Ze schrijft de show en speelt de hoofdrol. Ze moet nog 30 worden en toch heeft ze al memoires geschreven. Daaruit blijkt dat ook Girls behoorlijk autobiografisch is. En dat ze het product is van een toch wat typisch New Yorkse kunstzinnige omgeving. Ze deelt echt álles met haar lezers en dat hoeft van mij nou ook weer niet. Maar ze schrijft vermakelijk en Not that kind of girl was een prima detox van de somberder titels die ik eerder in de zomer las.

Achter de regenboog

Solomonica de Winter is de dochter van Leon met dezelfde achternaam en Jessica Durlacher. Ze schreef Achter de regenboog, haar eerste roman, op haar zestiende en in het Engels (want ze woonde jaren in de Verenigde Staten). Haar debuut is vertaald in het Duits en (deels door haarzelf) in het Nederlands. Menig aspirant auteur zal jaloers op haar zijn. Ik kon moeilijk besluiten of ik het verhaal nu wel of niet goed vond. De Winter schrijft over een meisje dat de dood van haar vader wil wreken. Het is, zeker in de tweede helft, een pageturner. Maar hoewel het bij de hoofdpersoon past, vond ik de toon weinig afwisselend en dat stoorde me een beetje, net als de rol van The Wizard of Oz in het verhaal.

How to build a girl

Het boek van Caitlin Moran kocht ik in een opwelling nadat ik de actie die zij en haar man opzetten (helpiscoming.org) voorbij zag komen. Moran is een bekende Britse columnist, en voor zover ik het kan beoordelen, een grappig en slim mens. How to build a girl is fictie, maar er zijn wel zo veel overeenkomsten met Morans jeugd, dat de auteur in het boek uitlegt dat de karakters toch echt niet gebaseerd zijn op mensen uit haar leven. Zoals de titel wellicht al doet vermoeden is het een echt coming of age-verhaal. In Shropshire had ik het met medecursisten over de moeizame relatie van Engelse literatuur met seks. Nou, daar heeft Moran geen last van, dat blijkt al op pagina 1 van het verhaal. Ik moest vaak lachen, een goed teken. En ik kan de Acknowledgements van harte aanbevelen.

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Antispamcontrole Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.