Junior Masterchef en de eier-ravioli

Dat jonge kinderen van koken kunnen houden weet ik wel. Ik stond zelf altijd al graag in de keuken en maakte als 9-jarige indruk met appeltaarten en zelfgemaakte mayonaise. Wat de kinderen van 9-12 jaar bij de eerste editie van Junior Masterchef in Australië  op tafel toveren is echter van een andere categorie. Ze fabriceren gerechten, die mij volslagen onbekend , maar kennelijk dé trend op culinair gebied zijn. Ze maken hun borden op alsof ze jaren de composities van beroemde schilders en chefs hebben bestudeerd. En dat doen ze dan ook nog eens terwijl ze glimlachend en ogenschijnlijk welgemeend hun tegenstanders bemoedigend toespreken.

Mijn paranoïde ik vermoedt dat er achter de schermen aardig wat aan haren is getrokken en dat die kekke kookoutfits vele blauwe plekken verhullen. Maar mijn culinaire ik heeft toch vooral met bewondering naar de kleine chefs zitten kijken. Eén van de monstertjes serveerde ravioli, gevuld met eidooier. Dat wilde ik ook eens proberen!

Ik maakte pastadeeg met 100 gram bloem (ik had nog wat speciale pastabloem in de kast), een ei, een snuf zout en een klein scheutje (olijf)olie. Nou ja, ik maakte het eigenlijk met 200 gram bloem en 2 eieren, maar dat was genoeg om ook nog een flinke portie tagliatelle mee te maken.

Pastadeeg is best stug, dus je moet het flink kneden. Als het te droog blijft kun je een paar druppels water toevoegen, maar kies daar niet te snel voor. het deeg moet niet te nat worden. Laat het deeg als het echt goed gekneed is (het deeg begint steeds wat ‘gladder’ aan te voelen) even rusten. Een half uurtje ofzo. Dat kan het beste in huishoudfolie.

Daarna is het tijd om een pan met water aan de kook te brengen! En om de pastamachine erbij te pakken. Met een roller uitrollen kan ook, maar met een machine krijg je toch echt sneller mooi regelmatige deeglappen.

Pak een stukje deeg (ongeveer de helft als je 100 gram bloem hebt gebruikt) en verwerk dit tot een dunne lap. Ik ging tot stand 6. Durfals gaan nog een standje dunner.

De lap sneed ik in tweeën en toen kwam het tricky gedeelte: ik scheidde twee eieren zodat ik de dooiers op een van de helften kon leggen. Daarbij lette ik erop dat de dooiers heel bleven. Dat staat niet alleen mooier, maar is ook van belang bij het koken.

‘For training purposes’ laat ik hieronder zien hoe het wél en hoe het níet moet…

de dooier moet dus heel blijven: gebruik daarvoor verse eieren

Je kunt de dooiers ook in een klein kuiltje van ricotta en/of spinazie laten glijden, maar ik was vergeten om dat te kopen. Ik maalde een klein beetje zout boven de dooiers.

Maak het deeg rondom de dooiers een beetje vochtig met wat water en leg de andere lap bovenop de eerste. Probeer (met beleid!!) zo min mogelijk lucht in de deegkussentjes te vangen. Het eindresultaat wordt er mooier van. Druk de randjes goed aan, snijd de ravioli in een vorm die je passend vindt en maak met een vork de randjes extra goed dicht. Je wilt normaal al niet dat de ravioli openspringen, maar met een rauwe eidooier zeker niet.

Kook de ravioli een minuut of 2. Dat is nodig om het deeg gaar te maken en de dooier nog niet helemaal hard te koken. De uitgelopen versie is platter. Daarvan was de dooier dus wel behoorlijk hard gekookt. Nog een reden dus om die dooiers heel te houden.

Ik maakte de ravioli af met wat versgemalen peper en wat parmeggiano. Toch best wel een wow-gerechtje.

Tadaa!

Geen gerelateerde berichten.