Gisteren was ik bij het concert van de Kings of Leon in Ahoy in Rotterdam.
Ja, wat zullen we er van maken? Het AD verwoordde het wel goed in hun recensie. Muzikaal zat het allemaal goed in elkaar. De nummers klonken goed en werden met veel kracht neergezet.
Het was snikheet en uiteraard kende het grote publiek (mezelf incluis) niet elk nummer woord voor woord. Ik merkte niet veel van verminderd enthousiasme, maar kennelijk voelde zanger Caleb zich niet voldoende gewaardeerd. Uiteindelijk zei hij voor Sex on Fire dat hij zou weglopen als het publiek niet massaal zou gaan staan. Beetje vreemde houding. En die was van grote invloed op het publiek, waarmee die waardering op het eind inderdaad niet zo heel groot was. Jammer, want verder heb ik me, ondanks het gevoel dat ik in een sauna zat, prima vermaakt!
Er gaan jaren voorbij waarin ik geen huwelijksfeest meemaak. Dit jaar is wat dat betreft volledig anders. Begin juni had ik twee bruiloften in een week en in september herhaal ik dat kunstje met het huwelijk van broer Vincent en schoonzus Monique als afsluitend hoogtepunt.
Op 8 juni maakte ik foto’s bij het feest van de zus van Monique. Met een ceremonie in Delft en een feest in Hillegersberg een heel stijlvolle dag, ook al was het een moetje;-)
Die vrijdag trouwde mijn neef Paul. Op zich wel bijzonder want ik ben met mijn 32 lentes veruit de jongste van de nichten en neven en toch hebben we in een jaar tijd 3 bruiloften in de familie, waarvan dit de eerste was.
Terwijl ik dit schrijf trouwt ook vriend van de familie, Boudewijn. Die doet dat wel helemaal in Italie. Vincent en Monique zijn er bij. Zal vast een heel bijzondere dag worden.
Ik vind het allemaal heel gezellig en leuk en ik kijk steeds met veel interesse naar de feestelijkheden. Bij Vincent en Monique ben ik namelijk niet alleen getuige, maar ook ceremoniemeester. Ik ben dus druk aan het nadenken over leuke verrassingen en presentjes. Daar gaat de komende periode wel veel tijd in zitten. Tips zijn welkom!!
Het is in Nederland gewoonte geworden om na een theatervoorstelling een staande ovatie te geven. Jammer, want daarmee heeft dit gebaar zijn waarde verloren. Was een staand publiek vroeger een teken dat een voorstelling geweldig was, tegenwoordig mag je je als artiest wel even achter de oren krabben als een staande ovatie achterwege blijft.
Hoe gek die valse beleefdheid is, viel me eigenlijk pas op in het buitenland. In Australie zag ik Les Miserables en Rent, In Londen inmiddels al een aardige trits voorstellingen. Lang niet altijd stond het publiek op. Dat betekende niet dat de voorstellingen niet goed waren. Integendeel zelfs: ik was vaak aardig onder de indruk. Maar de staande ovatie wordt gewoon bewaard voor die enkele keer dat alles gewoon perfect is. Komt de ovatie er wel, dan is dat een veel groter compliment voor de uitvoerende(n) dan als het een verplicht nummer is.
Gisteren was ik beleefd en ben ik mee gaan staan met de massa (ik was bij een leuke voorstelling van Acda en de Munnik geweest, daar niet van, maar een 10 zou ik er niet aan geven). Ik neem me bij deze voor om in de toekomst kritischer te zijn en alleen te gaan staan als ik het meen. Lijkt me fijner voor iedereen.
De afgelopen dagen had ik een liedje in mijn hoofd.
Het kwam voorbij bij een net5-promo, maar ik had niet voldoende van de tekst opgevangen om er met Google uit te komen. Google kan dus niet echt alles;-) Maar de gaten worden prima gevuld door leuke sites als WatZatSong.
Het is eenvoudig: je neuriet je liedje en uploadt van je geneurie een bestandje naar de site. Andere bezoekers kunnen je kunstwerk beluisteren en suggesties doen wat het kan zijn. Binnen een half uur was ik erachter welk liedje ik zocht: Blister in the sun. Daar was ik anders dus nooit opgekomen. Met dank aan new_flesh, een frans iemand die in Leiden woont (volgens zijn/haar profiel)!
Ik was vandaag bij Ugame Ulearn, een congres over de veranderende mediaomgeving.
Ik heb me erg vermaakt bij de presentatie van Father Roderick: onze eigen podcastende priester. Met gevoel voor humor! Ik denk dat het Gregoriaanse gezang niet goed door de microfoons is opgepikt, maar de entree was indrukwekkend.
